NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Czasem nienawidzę pobudek.
Można udawać, że to nie twoja wina.
Że nie jesteś złą osobą.
Ale w głębi serca wiesz, że jesteś.
Gdy obudziłem się w wannie, byłem jak nowo narodzony.
Znów byliśmy razem.
Alyssa?
Halo?
Halo!
Dzień dobry.
Ładnie ci.
Nie jestem twoją babcią.
Tamten facet zniknął.
Zadzwonimy sami.
Zgodziłby się.
Bonnie?
Wstałaś już?
Jestem naga.
Spoko.
- Mechaniczka już jedzie. - Tak szybko?
Zbierzesz się niedługo?
Tak.
Pożyczyłabyś nam pieniądze na naprawę?
Oddamy ci, obiecuję.
- Ma tam kogoś? - O Boże.
Przespała się z nim.
- Co? - Z właścicielem.
Dzięki, obiecuję...
Czemu się z nim przespała?
Zmarł jej chłopak, ma niską samoocenę.
Ludzie robią chore rzeczy przez kompleksy.
Zadarliście z kimś?
Co?
To nie był wypadek.
Może to ten gość z parkingu.
Albo Bonnie.
- Co? - Żartuję.
Dokąd teraz?
W lewo.
Wszystko w porządku?
Za dużo wczoraj wypiłam.
Dokąd jedziemy?
Do mojej siostry.
- Nie mówiłaś o niej. - Nie pytaliście.
Mieszka na takim zadupiu?
Jeszcze 20 minut.
Jak noc?
W porządku.
- Wiemy, co zaszło. - Alyssa.
- Co? - Z tym gościem.
Z motelu.
- Kupił mi drinka. - Nie musisz mówić.
Co było dalej?
- Nie oceniamy cię. - Co?
To tylko seks.
Miałaś jakieś powody. Każdy czegoś żałuje.
Mogę otworzyć okno?
Może zdejmij golf?
Niedobrze mi.
Serio musiała się wczoraj schlać.
To był dobry moment, by coś powiedzieć.
Skoro mowa o wczoraj...
No?
Co o tym myślisz?
Myślę, że patrzymy, jak obca kobieta rzyga do rowu.
- Nie chcę o tym gadać. - Dobrze.
Długo jeszcze?
Spieszy się nam?
- Muszę dziś wrócić. - Co?
No.
Nie wiedziałam, że to powiem.
Nie możemy jej zostawić.
Pomogła nam z autem.
Dobra, ale mogłaby się pospieszyć.
Chyba skończyła.
Już ci lepiej?
Potrzebuję apteki.
APTEKA
To nie dziwne, że nie mówiła o siostrze?
Moim zdaniem tak.
Mogła spać u niej.
- To nie dziwne... - James.
Jest dziwna i robi dziwne rzeczy. To nie nasza sprawa.
Czasem bez patrzenia wiem, jaką właśnie ma minę.
Teraz ma zatroskaną i smutną.
- Alyssa. - Znajdźmy kasę.
Dla Bonnie.
Dobra.
Może potrzebowała czasu.
I przestrzeni.
Pocałunek to był błąd.
- Dzień dobry. - Dobry.
Co podać?
Leki przeciwbólowe.
Jak najmocniejsze.
Na co konkretnie?
A co?
- Słucham? - Czemu pan pyta?
To moja praca.
Na ból pleców?
Tak.
Silny.
Proszę.
Góra sześć na dobę.
Koniecznie po posiłku.
- Dobrze. - Inaczej wystąpią wymioty.
Już wystąpiły.
Wszystko gra?
Co?
Krwawisz.
Wcale nie.
Ktoś cię skrzywdził?
Szukasz pomocy?
Co?
Obok jest ośrodek pomocy.
Zapłacę już.
Czeka na zewnątrz?
Gdzie on jest? Powiedz.
W motelu.
Jakim?
Jestem feministą.
Dziękuję.
Macie toaletę?
Tam.
- Ciekawe, co z nią. - Sprawdź.
- Chce być sama. - Długo to trwa.
Ma kaca.
Pewnie je batonika.
W aptece?
Mają takie zdrowe, ze śliwkami i ziarenkami.
Sprawdź, co z nią!
Co?!
Przypomniałem sobie, jaka potrafiła być.
Nie umiesz grzeczniej?
Chyba coś jest ze mną nie tak.
Dzień dobry.
Dokąd poszła?
Kto?
Weszła tu moja koleżanka.
Nikt tu nie wchodził.
- Widziałem. - Wstydź się.
- Co? - Zniknęła.
Wyparowała.
- Serio? - Tak.
- Serio? - Tak!
Muszę coś zjeść.
Szybko.
- Wczesna pora na lunch. - Owszem.
Nie jedliście śniadania?
Nie.
Położy pan talerze?
Może sama o tym nie wiedziała,
ale potrafiła momentalnie zmrozić atmosferę.
Kiedyś uwielbiałam jeść.
To dla ciebie.
Dzięki.
To taca obrotowa.
Ciekawostki często rozładowują napięcie.
Ułatwia podawanie potraw.
- Dzięki temu... - Ja pierdolę.
Nie zawsze.
Co?
- Co z tobą? - Alyssa.
Możesz powiedzieć.
I wrócimy do domu.
Zamordowali mi chłopaka.
Cholera.
No.
- Przykro mi. - Czyżby?
Tak.
Dlaczego?
Tak się mówi.
Gdy kogoś zamordują?
Chyba tak.
Moi rodzice nie żyją.
Zamordowano ich?
Możecie nie gadać o morderstwach?
Wszystko gra?
Idę napić się wody.
A wrócisz?
Co?
Nic.
To mój tata.
Nie mam kontaktu z rodzicami.
Na pewno coś jest ze mną nie tak.
Co jest?
- Siostra mieszka niedaleko? - Tak.
Poprosimy pudełka na wynos.
- Co się stało? - Nic.
- Skąd ten pocałunek? - Co?
- Było ci mnie żal? - Nie.
- Nie chcę o tym gadać. - Przez to, co przeżyłem?
Nie zawsze musi chodzić o ciebie.
Bo chodzi o ciebie?
Nie możesz kogoś całować, a potem być wredna.
Gubię się w tym.
Masz 12 lat?
Ty mnie rzuciłeś.
Listownie, jak w czasach wiktoriańskich.
- Nie całkiem. - Nie?
- Nie. - Nie tak było?
Było, ale nie chciałem tego.
No co?
Twoja mama...
zmusiła mnie.
Co?
Przyszła do szpitala.
Kazała mi napisać list.
No tak.
Szukasz czegoś?
Gdzie on jest?
- Jak masz na imię? - Nie.
Ja jestem Kevan, pisane przez „a”.
Co się dzieje?
Powiedz.
Coś ci się stało?
Wszystko rozumiem.
Naprawdę.
Niby jak?
Wiem, co się dzieje.
- Nie znasz mnie. - Znam takie jak ty.
Jestem jedyna.
Nie wezwałem policji, żebyś nie miała kłopotów.
Oddaj mi broń.
Dobra.
Posłuchaj.
Przemoc nie jest rozwiązaniem.
A jeśli jest?
- Nie. - A jeśli jest?
Nie jest.
A jeśli jest?
Uspokójmy się.
- Zabili ci ukochaną osobę? - Nie.
Budzisz się czasem w nocy
i czujesz, jak skóra wrzeszczy ci z tęsknoty?
- Pytam o coś. - Nie.
Więc nie rozumiesz.
Oddaj mi broń.
Oddawaj!
No co?
Mogę cię przeprosić?
Dobra.
Pozwoliłam ci.
Mów.
Przeproś mnie.
Odpowiem, że nie szkodzi, i będzie dobrze. Tego chcesz?
Właśnie tego.
Nie.
Nie jest dobrze, tak już bywa.
Nie tylko ty...
- Co? - ...wiele przeszłaś.
To nie zawody.
- Prawie umarłem. - Jednak to zawody.
Prawie umarłem!
Wiem.
Byłam przy tym.
Nie jestem rozwiązaniem.
Miała rację.
To był koniec.
Co z Bonnie?
Jebać ją.
Nie wzywaj policji.
Bo wrócę i cię zabiję.
Nie wezwę.
Co się stało?
To ze strachu.
Jesteś straszna.
To dobrze.
Napisy: Przemysław Żbikowski